Miraç Sabankay
Ege Üniversitesi Mühendislik Fakültesi Biyomühendislik Bölümü Öğrencisi      

AİLEMİN AĞZINDAN; BEN

Bu yazıyı ben yazmadım ailem yazdı, ama ben sizlerle paylaşmak istedim. Çünkü benim için çok değerli ve çok önemli. Nedenini; okuyunca eminim sizler de anlayacaksınız. Ortaokulda bir öğretmen bu sefer öğrencilere değil ailelere ödev vermiş; onlardan çocuklarını tanıtmalarını istemişti. İşte bu da ailemin benim için yazdıkları...
Sayın Hocamız,
Öğrencilerinizi tanımak adına böyle bir girişimde bulunduğunuz için sizi kutluyoruz. Çünkü günümüz dünyasında birçok olumsuz olayların kişilerin birbirlerini iyi tanıyamadıklarından kaynaklandığının bilinci içindeyiz ve size sonsuz teşekkürlerimizi sunuyoruz.

MİRAÇ bizim için uzun bir uğraşıdan sonra dünyaya geldi. Evliliğimizin üzerinden yedi yıl gibi bir zaman geçtikten sonra kucağımıza aldık. Tabii bu yedi yıl birçok tedaviler, koşuşturmalar… maddi, manevi sorunlar ve her seferine doktordan bir umut ışığı olacak gibi beklenen sözler. Tanrıya da hep dua ediyorduk; "Tanrım ailesine ve ülkesine hayırlı bir evlat olsun " diye kutsal günlerde çok dua ettiğim ve kabul olduğu için ismini daha doğmadan belirlemiştik. Erkek olsaydı "Berat" koyacaktık. Neyse ki 9Ağustos1989 günü bizim için mucizevî bir gün olmuştu. Miraç'ı kucağımıza almıştık. Sanki bize tanrı tarafından gönderilen kutsal bir hediye gibiydi, günlerce kucağımızdan hiç indirmeden seyrettik hediyemizi. Daha sonra etrafımızdan gelen uyarılardan çocuğa bu kadar özenli davranmamız gerektiği; değilse, ileride bencil ve şımarık biri olacağının anlatılması açıkça bizi endişelendirmeye başlamıştı.

Herkesin çocuğu kendine kıymetlidir. Ancak, bizim bu çok özel hediyemize sevgimizi göstermemek, duygularımıza gem vurarak büyütmek çok saçmaydı. Sevgiyle ve inançla her şeyi başarabiliriz inancıyla Miraç'a paylaşmayı, insanları ve tüm canlıları sevmeyi öğretmeye çalıştık. Hani gezmeye gittiğinizde çocuklar oyuncaklarını vermezler, ağlarlar ya; biz bunu Miraç'ta hiç yaşamadık. Eve bir çocuk gelse ne kadar oyuncağı varsa getirir, onlarla oynar ve hemen kaynaşırdı.

Çocukluğunda bize asla sorun yaşatmadı.
İlkokul birinci sınıfta alerjik astım olduğunda ne yapacağımızı şaşırdık; çünkü birçok çocuğun hoşlandığı yiyecekler yasaklanmıştı: renkli şekerler, çilek, kivi ve benzeri şeyler. Bunu çok iyi ve ayrıntılı bir şekilde kızımıza anlattık ve o yaştaki bir çocuktan beklenmeyecek bir olgunlukla bu yasaklara harfiyen uydu.

Bu davranışları kızımızı bizim için daha özel yapıyordu.
Miraç çok iyi bir gözlemci. Artık biz ona bazı şeyleri söylemeden yapıyor. Örneğin biz ona devamlı bir şekilde odanı topla, derslerini bitir v.b. ikazlarda bulunmuyoruz. Bu açıdan çok sorumluluk sahibi bir insan. Zaman zaman sevginin ve aile yapısının çocuklar üzerinde ne kadar olumlu veya olumsuz bir etki yaptığını hep düşünmüşüzdür. Çocuklar için aile çok önemli. Çünkü aile içinde şiddeti ve sevgiyi, bencilliği veya paylaşmayı, uyumu iyi anlatabilirseniz çok iyi algılıyorlar. Tabii ki çok küçük yaşlardan itibaren bu tohumlar atılmalı minicik yüreklere.

Geçenlerde bir radyo programında  "HAYATINIZDAKİ EN BÜYÜK ZENGİNLİK NEDİR?" diye bir soru yöneltmişlerdi. Çok ilginçti. Biz de kendimize sorduk; mesleğimiz mi, evimiz mi, arabamız mı? Hayır, bizim için en büyük zenginlik böyle bir kızımızın olmasıydı.

O bizim için Tanrı tarafından gönderilen çok özel bir hediye. Tek dilediğimiz bu yaşam karmaşasında karşısına hep doğru insanlar çıkması. Sevginin ve paylaşmanın değerini bilen insanlarla karşılaşmasını dileriz ki; hep kendisi gibi olur ve bize saçtığı o muhteşem ışıktan herkes yararlanır.
Saygılarımızla